منو ببخش ... منو ببخش که واسه وسعت مهربونی تو کمم ... منو ببخش که در مقابل بزرگواری تو کوچکم ... منو ببخش که برای بهترین های تو من بدترینم ... منو ببخش که در مقابل همه خوبی های تو ناچیزم ... منو ببخش که انقدر که برام شوهر خوبی بودی برات حتی همسر هم نبودم ... نازنینم برای همه کم بودن های من ببخش ... برای همه بیش بودن های تو ممنونم ... کاش می تونستم بیشتر از این چیزی که هستم باشم ...

سلا م
اومدم تا یاد اوری کنم هنوز برام دوست داشتنی هستی...
اومدم بگم چه قدر خدا رو شاکرم که تو رو سر راه من قرار داد...
اومدم بگم دوستت دارم بیشتر از اونچه که فکرش رو بکنی ...
می دونم بنده شاکری نیستم اما خودش میدونه  سعی میکنم باشم ...
نازنینم به خاطر آرامشی که بهم می دی به خاطر عزیز ترین موجود زندگیم مبین به خاطر صبور بودنت  به خاطر مهربونیات همیشه بهت مدیونم ...
خدایا منو لایق این نعمت های عزیزت کن ...

می دانم هنوز نگاه گرمت نوازشگر هر صبح من است ...
نمی دانم چرا با این اطمینان می گویم اما با همه سر در گمی می دانم می بینی...
وقتی هر تبسم صبح گاهی چشم در چشم فرشته ای باز می کنم که نمی دانم به پاداش کدام نیک نکرده ام گرفته ام ...
با نهایت وقاهت می گویم هنوز با منی ...
هر لحظه
نیازی به قله کوه  نیست در کنج خلوت خود آرام نیم نگاهی به آسمان می کنم ...

نامه اي از سوي خدا...
امروز صبح كه از خواب بيدار شدي،نگاهت مي كردم؛و اميدوار بودم كه با من حرف بزني،حتي براي چند كلمه،نظرم را بپرسي يا براي اتفاق خوبي كه ديروز در زندگي ات افتاد،از من تشكر كني.
اما متوجه شدم كه خيلي مشغولي،مشغول انتخاب لباسي كه مي خواستي بپوشي.
وقتي داشتي اين طرف و آن طرف مي دويدي تا حاضرشوي فكر مي كردم چند دقيقه اي وقت داري كه بايستي و به من بگويي:
سلام؛اما تو خيلي مشغول بودي.
يك بار مجبور شدي منتظر بشوي و براي مدت يك ربع كاري نداشتي جز آنكه روي يك صندلي بنشيني. بعد ديدمت كه از جا پريدي....
خيال كردم مي خواهي با من صحبت كني؛اما به طرف تلفن دويدي و در عوض به دوستت تلفن كردي تا از آخرين شايعات با خبر شوي.
تمام روز با صبوري منتظر بودم.با اونهمه كارهاي مختلف گمان مي كنم
كه اصلاً وقت نداشتي با من حرف بزني.متوجه شدم قبل از نهار هي دور و برت را نگاه مي كني،شايد چون خجالت مي كشيدي كه با من حرف بزني،سرت را به سوي من خم نكردي.

تو به خانه رفتي و به نظر مي رسيد كه هنوز خيلي كارها براي انجام دادن داري.
بعد از انجام دادن چند كار،تلويزيون را روشن كردي.نمي دانم تلويزيون
را دوست داري يا نه؟ در آن چيزهاي زيادي نشان مي دهند و تو هر روز مدت زيادي از روزت را جلوي آن مي گذراني؛
در حالي كه درباره هيچ چيز فكر نمي كني و فقط از برنامه هايش لذت مي بري...باز هم صبورانه انتظارت را كشيدم و تو در حالي كه تلويزيون را نگاه مي كردي،
شام خوردي؛ و باز هم با من صحبت نكردي.
موقع خواب...،فكر مي كنم خيلي خسته بودي. بعد از آن كه به اعضاي خوانواده ات شب به خير گفتي ، به رختخواب رفتي و فوراً به خواب رفتي.
اشكالي ندارد....احتمالاً متوجه نشدي كه من هميشه در كنارت و براي
كمك به تو آماده ام. من صبورم،بيش از آنچه تو فكرش را مي كني.حتي دلم مي خواهد يادت بدهم كه تو چطور با ديگران صبور باشي.
من آنقدر دوستت دارم كه هر روز منتظرت هستم.منتظر يك سر تكان دادن،دعا،فكر،يا گوشه اي از قلبت كه متشكر باشد.
خيلي سخت است كه يك مكالمه يك طرفه داشته باشي. خوب،من
سراسر پر از عشق تو...به اميد آنكه شايد امروز كمي هم به من وقت بدهي.
آيا وقت داري كه اين را براي كس ديگري هم بفرستي؟
اگر نه،عيبي ندارد،مي فهمم و هنوز هم دوستت دارم. روز خوبي داشته باشي ...
دوست و دوستدارت:خدا
خدا اينجاست ...

خدا با ماست ...

خدا انگار در دلهاست ...

در هر كجا كه اين دلم تنهاست ...

حضور رحمتش پيداست ...

به راستي ذكر نامش وقت دلتنگي
چقدر زيباست ...

چقدر زيباست...

سلام عشق من...
در اتاق خسته و تکراری خاطره ها...
در تبسم تلخی از لبخند ابرهای پاییز...
در تاریکی شب ...
کنار سکوت پنجره ...
در انتظار تو هستم ...

سلام

خیلی وقته چیزی واست ننوشتم...
کاش می تونستم عقربه های ساعت رو تو مشتم محکم اسیر کنم
تا اینقدر ساعت های کنار تو بودن رو تند و سریع از من ندزدند
ما به هم رسیدیم ...
دلتنگی ها بیشتر شد...
دیگه این روزها نیستند که شمرده می شن تا روز دیدن برسه
حالا لحظه ها رو التماس می کنم تا زود تر بیان و برن تا لحظه
دیدنت برسه...
چه قدر پر توقع هستیم...
چه روزهایی دیت به آسمون بردیم تا ما رو کنار هم قرار بده اما ...
هنوز هم دست به دعا هستم تا لحظه ای از عمر من
بدون تو و یاد تو و عشق تو به لحظه دیگه سپرده نشه...
.
.
.
من از فاصله های دور می آیم ،من از یک سفر سخت و طولانی
بر فراز این قله پیروزی اسمت را فریاد می کنم
من تو را دارم ،
بر خود می بالم،
به دیگران فخر می فروشم،
به دنیا نیشخند پیروزی را نشان می دهم،
سپیدیِ سیاهی روزهای گذشته ام
هنوز دلتنگم ،
هر لحظه دلتنگ توام ،
من تو را در تمام لحظه های خود می خواهم،
عاشقانه تو را می طلبم ، و خود خواهانه تمام وجود تو را از آن خود می دانم...

  روز هازیبا شده اند ...
پرنده ها هر صبح می خوانند ...
من و تو هنوز می جنگیم...
با بزرگترین تفاوت با جنگ های پیش...
برای همیشه کنار هم هستیم و هیچ دستی پیوند ما را بر هم نمی زند
زندگی چه قدر خواستنی است

به آینده می نگرم که همچون خورشیدی رو به رویم ایستاده

من نور وجودت را در زندگی ام جاویدان کردم
پیروز شدیم...
خیلی عجیب نیست
اما باور نکردنی...
من و تو مال هم شدیم

شادی را در پستوی دلم پنهان می کنم...
گوش آسمان کر ،پنهانی می خندم...
نیشخند سر مستانه را به روزگار بدکردار
تحویل می دهم...
آری می خندم !!
آنچنان قهقهه ی شادی سر می دهم
تا بشنوی تو هم...
ملتمسانه به گلهای حیاط نگاه می کنم:
کمی دیگر تاب بیاورید
تا بیاید و ببیند ...
تا او هم از عطر شما سر مست شود...
چشم روزگار کور در دلم بارها تو را تکرار می کنم...
تو هم می شنوی ؟؟
همه می خندند؟؟
یا من همه را خندان می بینم؟؟
تمام لبخندهای دنیا را بر لبانت می نشانم...
باز هم شکر...

احساسم در مرز فواران خفته...
با هر نفس ترانه "من اینجا بس دلم تنگ است "
سر می دهم ...
برای من هیچ راهی زیبا تر از این نیست ...
من به قلبم افتخار می کنم ...
برای خواستنش آنچنان می کوشد
که گاه خودم هم با تعجب فقط می مانم و می نگرم...
ناله های این دل زیاد شده...
هر چه فریاد بغضم بر سرش بالا می رود...

نمی فهمد مرا این دل...

ببین من به کمترین قانع ام
ببین به لحظه ای شنیدن صدایت قانع ام
اما با دل تنگم چه کنم
مبادا به من و دل شک کنی ؟!
این روزها حرف من و دل یکی نیست
هرچه در گوشش آهنگ صبر می خوانم ثمری ندارد...
تو ببخش
و اکنون دریافتم دل بارها راه خود را پیش تر از من پیموده...
و  اینک صبر و قرار از کف داده ...
من از رویاهای دست ساخته این دل بی خبر و ترانه صبر برایش سر داده ام...
احساسم در مرز فوران خفته
دل خاموش به یک اشاره شعله می کشد

مرز این احساس نا پیداست...
احساس من را به تو پایانی نیست...
به دنبال پایان این احساس مگرد ...

خیلی بد اخلاق شدم نه؟؟
خیلی دلم تنگه...
انگار این روزهام می خوان بازی در بیارن ...
تا بخواد روشنی روز سیاهی شبو دعوت کنه...
تا سیاهی شب سپیدی صبح و ببینه هزار بار
 می تونه روز و شب بشه...
گاهی از فرط بی حوصلگی زل می زنم به قاب ساعت...
به عقربه ثانیه شمار چشم غره می رم ...
اما انگار نه انگار...
آروم آروم رو صفحه قدم می زنه ...
می دونم همه چی درست شده ...
می دونم تا چند وقت دیگه واسه همیشه کنار هم قرار می گیریم...
اونوقت نه ترس تموم شدن وقت هست نه دلتنگی...
اما این همه دوری...
این همه دلتنگی مجال نمی ده به این شادی لبخند بزنم...

منو می بخشی؟!

و من چه مغرورانه به این صبح دل انگیز سلام خواهم داد
لبخند پیروزی ام چه بی پروا برآسمان گشوده می شود
خورشید را بگویید نتابد به ستارگان این شب نهیب زنید راه بگشایند
که فردا خورشید آسمان من در میان این ستارگان طلوع خواهد کرد...
امروز بر کدامین عبادتگاه این زمین خاکی پیشانی بر خاک بسایم
و در کدامین لحظه میلادت سجده شکر به جا آورم
که من از داشتن تو بر خود می بالم
...
میبینی آسمان چه مُبغضانه بر من و تو می نگرد
میبینی سرنوشت چگونه برای به خاک ساییدن پشت احساس ما
حتی در روز میلادت مرا از یک لحظه دیدارت محروم کرد
باکی نیست به اسمان بگو بنگرد
تا آن زمان که دستان ما در یکدگر گره خواهد خورد
 و به سرنوشت بگوبر این آرزوی محالش باز هم در خواب شیرین شود
تا زمانی که فریاد سرور وصال ما از خواب خوش بیدارش کند

چه دلتنگم برای تو...

کاش می شد فراموش کرد کاش می شد از یاد برد ...
خسته تر از اون هستم که آرامش نا آرامی های تو باشم...