دیدنت عادت شده ندیدنت یه فاجعه
حالا که با این همه احساس تو دنیای غریب این زمونه من و تو تنهای تنهاییم
نذار غربت ما رو از هم بگیره

دیگه از گفتنش نمی ترسم :
دوستت دارم

به وسعت همه احساسم به تو وابسته ام
به التماس تمام نگاهم به تو محتاج
نازنینم
اگه می ترسم اگه بارها بغض احساس ات رو خودم اشک کردم
اشکی که طاقت دیدنش رو ندارم
واسه اینه که از نبودنت
از ندیدنت از نداشتنت می ترسم
بارها گفتم بازهم می گم:

ترسم از تاریکی شب نیست
ترسم از دلتنگی فرداست

زندگي کوتاه تر از آن است که بي حضورت بگذرد
و قلب ها گرامي تر از آنند که بشکنند .
پس اي آشناي غربت دستت را به من بده تا براي يکديگر ستون زندگي باشيم .
زندگي به هر حال از دست مي رود وبه دست نمي آيد
پس درود سبزينه به آنان که دوستشان داريم و نمي دانند ودرود به انان که دوستمان دارند و نمي دانيم... پس ای اشنای غربت دستانت را به من ده و مرا از ثانیه های تلخ انتظار برهان...

واسه دیدنت هر لحظه بی تاب ترم ...

همه روز متولد شدنم رو تبریک گفتن ولی کسی نگفت تولد عشقت مبارک ...

کاش می دانستم حضور بی حضورت در روزها و شب های من چگونه این همه پر بهاست .

نبودی اما لحظه لحظه را برای من مهربان تر از هر وجودی آفریدی .

صدایت آرامش لحظه ها را ارمغان بی قراری های دل بی پناه من است .

خنده و شادی تو خاموشی آتش پنهان غم های من است .

نازنینم:

ادعای عاشقی نمی کنم

                            به نام دیوانگی  نام مجنون لیلی را هم کوچک نمی کنم،

                               به دروغ بارها در گوشت ترانه دوستت دارم سر نمی دهم

اما!

          خوب می دانی به لحظه لحظه صدایت محتاجم 
 بودنت عین نیاز من است
        صبور باش به لحظه سپردن وجودم به تو زمان کوتاهی مانده

     و برای هدیه دل به دستان مهربانت

کمی صبوری کن:

             بچه گا نه ترین بهانه هایم را بپذیر تا مجنون تر از ،مجنون لیلی و عاشق ترین عاشق تو باشم.