در آخر یه نوشته زیبا از دکتر علی شریعتی :

چه قدر ايمان خوب است! چه بد مي کنند که مي کوشند تا انسان را از ايمان محروم کنند چه ستم کار مردمي هستند اين به ظاهر دوستان بشر ! دروغ مي گويند ، دروغ ، نمي فهمند و نمي خواهند ، نمي توانند بخواهند.
      اگر ايمان نباشد زندگي تکيه گاهش چه باشد؟
      اگر عشق نباشد زندگي را چه آتشي گرم کند ؟
      اگر نيايش نباشد زندگي را به چه کار شايسته اي صرف توان کرد ؟
      اگر انتظار مسيحي ، امام قائمي ، موعودي در دل نباشد ماندن براي چيست ؟
      اگر ميعادي نباشد رفتن چرا؟
      اگر ديداري نباشد ديدن چه سود؟
      و اگر بهشت نباشد صبر و تحمل زندگي دوزخ چرا؟ اگر ساحل آن رود مقدس نباشد بردباري در عطش از بهر چه؟
      و من در شگفتم که آنها که مي خواهند معبود را از هستي برگيرند چگونه از انسان انتظار دارند تا در خلأ دم زند؟

"خدیا شکر"

می دانم می شنوی مرا ...
گرچه دورم از تو...
 دور به فاصله هفت آسمان و نمی دانم چند کهکشان...
نیازی به فریاد نیست آرام تر از آنچه تصورش را هم بکنند زمزمه میکنم ...

"خدایا شکر"

به نیم نگاهی ملتمسانه به آسمان تو خیره می شوم
به همین کوتاهی با تو سخن می گویم

با آرامش تمام چشم هایم را می بندم وبه خواب می روم

پروردگارا!
تنها معبودِ٬ عبدِ بی عبادتت ٬
در تنها ترین لحظه هایم٬ اگر نام تو جاریست
ودر بی نهایت وجودم اگر عشق تو جاودانی است ٬
اگر بند بند این تن بی هدف از توست٬
اگر شکسته های قلبم٬ از بند دستان تو به هم می چسبند
اگر افکارِ بی فکرم و اغتشاش وجودم را ثبات وآرامشی

خوب می دانم!...

لحظه های دور از تو بودنم سایه نگاه تو بر سرم بود که نگذاشت ویرانه گردم ...
لحظه های غرق در گناه دست تو تکیه گاه بی ثباتی ام بود

بخشنده ترین وجودِ پر وجودِ٬ زندگی این بشر خاکی

 تو ببخش!

این بنده ٬این بشر٬ آدمی٬ به هر اندازه که پر اوج و پرواز دارد نقطه ادراک عظمت تو را می یابد
من که پا بند زمینم ٬من که دیریست بال وپرهایم را بریدم توان پر زدن ندارم
من حقیرم و حقارتم دلیل بر درک کوتاهم از عظمت توست
تو ببخش ٬ای عظمتِ عظیم٬ این عظمتِ حقیری که روی زمین آفریدی وقدر عظمتش را نفهمید و به این کوچکی و حقارتش دل بست ...
                                                    تو ببخش...

می دونی انگار زده به سرم ...
دلم برات تنگ شده نازنین با اینکه می دونم تا چند ساعت دیگه میای خونه و مثل همیشه داد می زنی :"من اومدم خانوم من کجاست"
بعد هم که من اومدم منتظر یه بوسه می مونم که انگار اولین بار منو می بوسی
همیشه برام تازگی داره...
آره نازنین هر وقت سر کار هم می ری
برات دلتنگ می شم...
خوبه توی شغل تو مثل خیلی از شغل ها ماموریت نیست وگرنه عمرا طاقت نمی اوردم

هر روز دلتنگ توام...
تمام روزهایی که در کنار تو آرام به دست نوازش تو به خواب می روم...
هر لحظه دلتنگ توام ...
هر زمان که چشم در چشمان تو دوخته و تا اوج رویا با تو پرواز می کنم ...

به تو محتاجم ...
به مانند احتیاج التماس یک بنده به مخلوق...
به تو محتاجم ...
به مانند احتیاج یک  پرنده به مناجات صبح ...

با من بمان تا آخرین لحظه دیدن چشم هایم ...
با من بخوان تاآخرین کلام بر آمده از لب هایم... 
با من باش تا آخرین نفس برآمده از نفس هایم...

اومدم فقط بنویسم نمی دونم چی؟؟...
دلم برای نوشتن برای تو تنگ شده
هر روز برام عزیزتر می شی......
نمی دونم چرا؟؟
همه می گن عشق مال روزهای اول اما من هر روز بیشتر از روز قبل دوست دارم...
من زندگی زیبایی دارم...
خدا رو شکر...
تازه داریم مزه خوشی رو می چشیم...
وقتی این فرشته هم بیاد که نور علی نورِ...

خدایا خودت کمکمون کن تا کنار هم و همیشه با هم باشیم...

گاهی از این همه احساس خوب می ترسم...

دوستت دارم بیشتر از دیروز و کمتر از فردا...

خیلی بده نه...
سعی می کنم یه جور دیگه فکر کنم...
شاید بهتر بشم ...

برای دیدن چشمانی که تمام احساس دنیا را می توانم در آن ببینم ...

چه بی قرارم برای تو که یکباره تمام دنیا را زیبا تر از هر دیده ای در دیده گانم نهادی ...

بگوتا فردای آمدنت ...

تا سحر شدن این شب فراق ...

تا پایان این جاده تاریک...

چگونه با این دل بی تاب من سر کنم...

 کدامین قصه سر سپردگی در گوشش بخوانم تا کمی با من مدارا کند

به خدا بی تابم ...

برای یک لحظه سر گذاشتن بر شانه ای که آرامش تمام عمر را برایم به ارمغان دارد ...

وقتی چشم دل می بارد تو بگو چگونه آرامش کنم ...

توکه مخاطب این دلی بگو ...

من لذت نواختن سیلی محکم عشق بر گوش یک دل بی قرار را می خواهم ...

تو بنواز من به نواختن دستان تو محتاجم ...
با کدامین اسب سپید افسانه ای این گونه می تازی ...
که من برای رسیدن به تو این همه بی مقدارم...
برق چشمانت را از کدامین ستاره عاشق ره توشه داری که من این همه بی تو تارم...
از کدامین قصه بیرون جهیدی

 با کدامین رویا به ویرانه های  دل من سر زدی

که دل مرا از رویای نا کجا آباد این زمانه دزدی وپریدی...
کفش افسانه ایت را در کدامین مهمانی دلم جا گذاشتی ...
که شاهزاده قلبم هنوز در به در یافتن توست؟
دیگه بریدم بگو تموم بشه ...
قول می دم ...
دیگه قصه نمی گم...
من خسته ام به نوازش دستای تو محتاجم...
بیـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــا(mam rez)

نذار دیر بشه ...

ببخش ...

تنها نیستم اما بی همدمی ...
نازنینم روزهای خنده شادی آنچنان نزدیک شده که من هیجان هر ثانیه را می توانم حس کنم...
می گذرد ...
نمی تونم چیزی بگم...
به انتهای عمیق ترین نگاهمان ...
به وسعت تمام دلتنگی ها ...
به عمق یک بغض فرو خورده...
من هنوز دوستت دارم...

چه قدر سخت بود مدت ها بود حرم نگاهت منو آتیش نزده بود...
این بار به فاصله حتی چند ثانیه سوختم...
زیر چشمی دیدنت هم مزه ای داشت...
اما هیچ وقت این جوری از پیشم نرو ...
وقتی آخرین لحظات رفتنت رو تماشا کردم بغض دوباره با گلوم بازی کرد...
بی خداحافظی...
اگه صدات رو نمی شنیدم...
چه دلتنگی عجیبیه...
از فاصله ها خستم...
بیشتر از همیشه نیازمند شنیدن صداتم که امروز فقط از لابه لای دیوارهای خونمون شنیدمش....

چشمه خستهء نگاهم هنوز پاييزي است ...
قلبم از حادثه لبريز ... دلم از غربت شب هاي نبودت ويران...
به کدامين سخن از شعر برايت قصه سر مستي دل بسرايم...
که من ازاين همه ويراني دل، شعر دلبستگي ام را باغمِ غمگين نگاهت ساختم...
لحظه هاي نگراني در نگاهم ،دزد اشک وغم و آهم ...
تو که مي داني!!
لحظه سر مستي دل،لحظه ويراني من ، به سراشيبي اين راه سياه ...
با تو« ما» دزد لحظه ويراني «منِ» من بود..
و من از اين همه پرواز بلند دل خود شعر ويراني من مي سرايم:
«من به من بودن من نيست         من به ماي من و تو من مي شود»
و من از پنجره قلب و دلم به به فراسوی زمانی که ما می توان خواند مرا به غم دلتنگی خود می خندم...

سلام

...

نمی دونم واسه چی سلام کردم عادت به این نداشتم اول نوشته هام به تو سلام کنم ...

مهم نیست...

فقط اومدم حرف بزنم  از چی خودت بهتر میدونی ...

اومدم بگم چه قدر شاکی ام از این زمونه به هر چی دل خوش کردم

 یا خیلی راحت اون رو ازم گرفت یا از من دورش کرد ...

اما تو!

سخته گفتن چیزی که وجودم رو داره آتیش می زنه !

نمی خوام بگم خستم ، خستگی تو این راه گناه...

نمی خوام بگم طاقتم تموم شده ...

نمی خوام بگم دیگه نمی تونم...

با این حرف ها چه طور ادعا کنم دوستت دارم...

فقط شاکی ام نه از تو که خوب می دونم چه قدر در تکاپو و تلاشی

 از این روزگار که نمی دونم چرا داره بازیم میده ...

تو می دونی  به کی می تونم  شکایت کنم...(می بینی سه نقطه های منم زیاد شده...)

حالا دیگه راحت دارم اشک می ریزم چه قدر برای اشک شدن این بغض دعا کردم...

خیلی سخته ای کاش کم نیارم

چه روزهایی گذشت اما من کنار تو نبودم ...

گاهی از این که این روزهای سختی زود بگذرن و

 من و تو نفسی به عمق همه غم های امروزی مون بکشیم

می ترسم...

از این که همه چی تموم بشه و من قدر این روزها رو ندونم ...

گاهی هم اونقدر کلافه می شم که حتی کوبیدن این دکمه های

 کی بوردهم از فکر و خیال نجاتم نمی دن...

من می خوام شادی  رو تو دریای نگاهت غرق کنم ...

من می خوام پیروزی رو توفریاد مبهم خواستنت گم کنم...

نمی خوام غم های امروزو ازت بگیرم و غم فردا رو رو سرت آوار کنم ...

تا آسمون چندم باید پر بکشم تا بدونی از داشتنت چه قدر خوشحالم ...

وقتی بغض صدات خنده می شه...

 وقتی نگاه گرمت چشمامو نقره داغ می کنه...

 وقتی تو مبهم خیال دستای پر مهرت با موهام بازی می کنه...

 وقتی گرمای نوازشت دستای سردمو می سوزونه...

تو بگو دیگه از دنیا چی بخوام ؟؟؟

هنگامیکه عشق فرمان می دهد محال سر تعظیم فرو می آورد 

تنهایی بازم داره بازی در میاره بازم آرزوهای شیرینم رو با شیطنت قلقلک می ده...

گفته بودم چقدر از تنهایی می ترسم...

چشمام دیگه دلم و یاری نمی دن ....

دلم تنهاست ...

سخته آدم از دل خودشم خجالت بکشه

واسه یه قطره اشک که

همه دلتنگی ها رو بشو ره و ببره ...

چقدر التماسش کنم و جوابی نشنوم؟

اگه دلم واسه درداش دست به دامن

چشمام نشه پس غم شو رو شونه کی بریزه ...

یه روزی نوشتم: به خدا چشمها اشک را دوست دارند چون نگهبان دل اند

پس کو چشم های من چرا دست و دلباری نمی کنید چرا به داد دل نمی رسید ،

منم شکایت شما رو به خدا می کنم میگم اونجا که دلم شکست چشمام عین خیالشون نبود میگم اونجا که دلم تو گرداب تنهایی دست و پا می زد چشمهای من خوابیدن و به روی خوشون نیاوردن

ببینید چه ساده التماستون می کنم حالاکه خنده از روی لبام پرکشیده

 حالا که غم تنهایی و دوری داره ذره ذره وجودمو آب می کنه

 شما اگه نبارید دلم تو غصه هاش می میره  

می بینی خیلی سخته آدم وام دار چشماش بشه

اشک نمی خوام ...

غصه نمی خوام...

حتی چشمای بی وفا رو هم دیگه نمی خوام...

دل داغون و دربه در رو هم نمی خوام...

فقط بهش بگید یکی اینجا این گوشه دنیا داره از غم نبودنش از غصه ندیدنش بال بال می زنه

بهش بگین اگه دیر بیای اگه یه روز نیای اگه دلخوشی صدات نباشه...

 نذار چشمام بیشتر از این واسه دلم ناز بکنن ...

نذار دلم تو غصه هاش زنده به گور بشه ...

ببین ،فقط خودت می تونی بفهمی یعنی چی ...
گردن درد ...
سر درد  ...
سرما...
واااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااای...

دلتنگم دوای من کجاست؟...
گاهی تا اوج خواستن و رفتن پیش می روم اما ...
چقدر کوچکم برای این راه بزرگ و چه نا توانم برای این حادثه عظیم .
                                 چه کودکانه بهانه گیر می شوم بی تو
کاش کمی عاقلانه می دیدم تا بی جهت و بی دلیل دلتنگی هایم را بهانه دلخوری نمی کردم
کمی با من مدارا کن ...
چون کودکی خردسال به کوچکترین سخن تو بدبینانه ترین راه را پیش می گشرم
می بینی ، درک می کنی ، تمام احساسم در عمق وجودم حمله ور شده من برای محار کردن  این غوغا ضعیفم ...
چه بی صبرانه برای شنیدن صدای تو ثانیه ها را می کشم
برای با تو بودن سال ها انتظار کشیدم کوتاه بود بودن تو اما گویی از بدو تولد با من بودی
بدنبالت همه راه های پر خار و خس را گشتم   بارها زمین خوردم چشمان بی گناهم به چشمان گرگ صفتان پناه برد ( نبودی، ندیدی ،دستم را نگرفتی ) اما همیشه به دنبالت بودم
در این راه پر تلاطم احساس تنها دبودن و تنها رفتن بزرگ ترین ترس من است  می دانم چون همیشه کنارم خواهی بود
با این دل کوچک بی آزار کمی آرام تر سخن گوی من برای این همه رنج ضعیفم ...

ترانه تکراری دلم فقط برای تو :

َِِِ«با كدامين فرياد معصومانه به ويرانه هاي دلم پر كشيدي كه نفرت و نفرين بزرگ قلبم قدرت محكوم كردن تو را نداشت
با كدامين نگاه عاشقانه قلبم را فريفتي كه مهلت انتقام نيافت
با كدامين الهام عاشقانه ويرانه هاي دلم را
پيوندي دوباره زدي
براي ماندن تو هر چه فرياد عاشقانه هست خواهم كشيد
براي داشتن تو تمام ويرانه هاي دل را دوباره خواهم ساخت
تنها دليل ماندنم
بي انتها ترين اميد رويا هاي تنهاييم
بگو :
مرا با خود تا انتهاي مهرباني خواهي برد
وبراي شكسته هاي دلم مرهمي دوباره خواهي شد
با تو هر چه هست زيبايي است »

برای از تو گذشتن دیر است ، تمام احساس خواستن در من زنده شده...

دیدنت عادت شده ندیدنت یه فاجعه
حالا که با این همه احساس تو دنیای غریب این زمونه من و تو تنهای تنهاییم
نذار غربت ما رو از هم بگیره

دیگه از گفتنش نمی ترسم :
دوستت دارم

به وسعت همه احساسم به تو وابسته ام
به التماس تمام نگاهم به تو محتاج
نازنینم
اگه می ترسم اگه بارها بغض احساس ات رو خودم اشک کردم
اشکی که طاقت دیدنش رو ندارم
واسه اینه که از نبودنت
از ندیدنت از نداشتنت می ترسم
بارها گفتم بازهم می گم:

ترسم از تاریکی شب نیست
ترسم از دلتنگی فرداست

زندگي کوتاه تر از آن است که بي حضورت بگذرد
و قلب ها گرامي تر از آنند که بشکنند .
پس اي آشناي غربت دستت را به من بده تا براي يکديگر ستون زندگي باشيم .
زندگي به هر حال از دست مي رود وبه دست نمي آيد
پس درود سبزينه به آنان که دوستشان داريم و نمي دانند ودرود به انان که دوستمان دارند و نمي دانيم... پس ای اشنای غربت دستانت را به من ده و مرا از ثانیه های تلخ انتظار برهان...

واسه دیدنت هر لحظه بی تاب ترم ...

همه روز متولد شدنم رو تبریک گفتن ولی کسی نگفت تولد عشقت مبارک ...

کاش می دانستم حضور بی حضورت در روزها و شب های من چگونه این همه پر بهاست .

نبودی اما لحظه لحظه را برای من مهربان تر از هر وجودی آفریدی .

صدایت آرامش لحظه ها را ارمغان بی قراری های دل بی پناه من است .

خنده و شادی تو خاموشی آتش پنهان غم های من است .

نازنینم:

ادعای عاشقی نمی کنم

                            به نام دیوانگی  نام مجنون لیلی را هم کوچک نمی کنم،

                               به دروغ بارها در گوشت ترانه دوستت دارم سر نمی دهم

اما!

          خوب می دانی به لحظه لحظه صدایت محتاجم 
 بودنت عین نیاز من است
        صبور باش به لحظه سپردن وجودم به تو زمان کوتاهی مانده

     و برای هدیه دل به دستان مهربانت

کمی صبوری کن:

             بچه گا نه ترین بهانه هایم را بپذیر تا مجنون تر از ،مجنون لیلی و عاشق ترین عاشق تو باشم.

نمی دونم دنبال چی می گردم این دل دیونمو هر شب آواره می کنم که چی؟...

دنبال یه دل که فقط واسه من بتپه؟

چرا هنوز باورم نشده همه آدما مثل هم اند...

منتظر چی هستم ...

برای دل تنگم هیچ بهانه ای ندارم ...

خوب می دونی وقتی بی تابم چه قدر بی حوصله ام

حتی حوصله خودم رو هم ندارم

                                      خدایا

                                              معبودم

گناهانم بسیارند ، بگو چگونه باز هم نگاه پر مهرت بر این بنده روسیاه باز می گردد

    خوب میدانم چه قدر دورم از درگاه تو

                                      ولی باز هم با تمام گستاخی بر این در می کوبم

                           هر گاه تنها ماندم رو سیاه تر از همیشه شکستم

                                 بر هر دری کوبیدم باز که نشد هیچ چراغ  نیمه سوز دستم را هم گرفتند

                                                                        جز درگاه تو

                                                      که  هر بار روسیاه تر بر این در کوبیدم

                               آغوشت  را پر مهر تر بروی من گشودی ...

                                  به فریاد این دل برس ...

                         من از نفرین دل بنده هایت می ترسم  

 من از گریز خسته ام ...

i keep thinking a bout you

every few minutes all day .

how about you?

من برای دوست داشتن به دنبال بهانه نیستم
برای رفتن یک جاده باریک خاک خورده هم کافی است
من از سنگ ها و کلوخ های پوچ این راه بی نهایت نمی ترسم 
                                                                              من از نفرین تو می ترسم!!!
                                                                      

من از فریاد بی صدای حنجره های بغض آلود 
                                                            شاکی ام

و از فریاد گلوهای مست از شراب تازگی و هوس
                                                            بیزار

من از چشمه چشمان خون بار دل های شکسته
                                                           خسته ام

و بر اشک دیدگان مدهوش از خنده دنیا 
                                                          مبهوت

کاش فریادم طنین خشم حنجره ای می شد که از زخم بغض های کهنه،پژمرده
کاش تمام اشک دیدگانم نثار دل هایی می شد که از خشم و قهر روزگار، تکیده

من عاشق دوست داشتنم اگر ساده دوست می دارم و آسان شیفته می شوم
چون مجذوب دل های پاک باران خورده عشق هستم

با من از شعر هوس داد مزن         من از این ترانه پریشان خسته ام

کاش اگر هزار بار می مردم یک بار عشق را با تمام وجود می چشیدم.

کاش...

کاش می شد تو یه جمله وسعت دل تنگیم و داد بزنم... 

کاش می شد شادی های زند گی رو باور کرد  ...

                                    در مقابلم کو ه ها قد الم کرده اند
                                             رودها خود می نمایند
                                                    سنگ ها فخر می فروشند 
                                 و من تنها و نا امید و سر خورده از گذشته های وهمناک خود 
                                                     پیش می روم 
                                                           ضعیف و رنجور در این              
                                                                در این تاریکستان عاطفه و صداقت 
                                                                            نور باریکه ای امید نداشته من گشته 
                                                                                    و هر لحظه مرا به سوی خود می خواند
                        و من پیش می روم بی آنکه بدانم چیست این نیروی عظیم
                                که در پس آن همه رنج و درد و شکست باز هم می تواند
                                                                                                        مرا به آینده فرا خواند
         و من در جدال با تاریکی و نیستی به امید روز های روشن آینده می جنگم
         و قدرت عظیمی را می بینم که یار من است و هر لحظه مرا به سوی پیروزی سوق می دهد                                                       

تو كه يكه تازِ ميدون قلب من شدي

يادته چه طور شكستي دلم  و دشمن جون من شدي

زدي وشكستي و رفتي پي عشق ديگه

هنوزم مهر سياه عشق تو مونده رو قلبم مثه كينه

يادته گفته بودي تا ابد نگاه تو ، تا ابد صداي تو

واسه قلب غريب من مي خونه آهنگ موندن

براي رفتن تو اشكي نمونده

دل من پر پر شده عشقي نمونده

برو بي بهونه بي دليل

براي موندن تو راهي نمونده

برو برگشتنت مثله يه خوابه

برو موندنت براي من فقط سر ابه

نمي خوام براي تو اشكي بريزم

رفتن تو نذر وجود نازنينم

آره من بي تو مي خندم

براي رفتن تو آره من دخيل مي بندم

برو پشت سرت هر چي پله خراب كن

 خاطرات  اين دل وبرو ويرونه كن جواب كن 

می مونم با یه دل ساده پر بهونه

با اونیکه قدر عشق منو خوب بدونه

دوباره عاشق می شم دل مو نذر وجود ش می کنم

ببین چه طور تو این زمونه قلب مو مجنون می کنم 

کاش بتونم ...

می خوام برم اما اگه دروغ ...

خسته ام تنهایی بدترین درد آدم خسته دل ...

خدایا به دادم برس از تنهایی می ترسم...

من از دست غمت مشکل برم جان        ولی دل را تو آسان بردی از من

اینبار شادی نگاهتو تسلیم نگاه خسته من کن
بذار پرتو نگاه گرمت آرامش دل بی قرار من باشه
بذار سکوت فریادت این بار تو دل من بغض بشه
بذار بغض نترکیده احساست از چشمای من پایین بیاد

غم ها رو تو دل من بریز اشک ها رو به چشم ها من هدیه کن
چون تاب و طاقت دیدن غم اونو ندارم
بذار بخنده تا دلم شاد باشه از شادیش

خدایا

غصه های عالم رو رو دل من آوار کن
اما نذار حتی یک بار حتی واسه یه لحظه چشماش رو همدم غم ببینم
آسون دلم رو دزدید شاید چون اونم مثل من پر از غم ها و دردهای زمونه است
اونم خسته است اما هنوز پر از امید ...
نذار دلت دیگه بمیره بگو قسمت ما اینبار زنده بودن به نفس عشق همدیگه است
نمی خوام تنها بمونی نمی خوام صدات حتی بغض بشه چه برسه  به دیدن بارون چشمات

خدایا

واسه یکبار فقط یکبار بذاز چشمم تو چشماش بیفته شادی عالم رو تو نگاهش بریزم
بعد اگه خواسته از من بگیرش

دلم بد جوری گرفته نمی دونم اسمشو چی بذارم خدا می دونه از همیشه به شنیدن لحظه ای از صدات محتاج ترم  کاش بودی  کاش می دیدی چه طور با غم دلت اشک ریختم همیشه حرفات تازه است نمی شه نخوندشون خاطراتت همیشه بغضم رو فریاد می کنه
ای کاش می تونستم ...

می دونم جام شرابم زهر آلوده می خوام یه نفس سر بکشم
می خوام دیوونه بشم

می خوام راه رفته رو دوباره برم می خوام دوباره تجربه بد شما رو تجربه کنم
من می خوام وجودم به وجودت وابسته بشه می خوام با هر نفس تو نفس بزنم
می خوام واسه صدای تو بمیرم
من می خوام به عشق تو بخوابم به شور تو بیدار شم
خوب گوش کن می خوام داد بزنم (  من اومدم)

اگه جای تو بودم می ترسیم از این همه جنون

من دلم نمی خواد کسی بهم بگه این راهو هزار بار رفتن و  به جایی نرسیدن
سعی نکنید سردم کنیدنمی خواد نگران من باشید دوستای از جون عزیزترم  می خوام بشناسمش
چون تصمیم گرفتم کسی نمی تونه منو از این راه برگردونه

پس فقط باش و ببین...

 هرگز به کسی محبت نکن وقتی قصد شکستن قلبش را داری.

. هرگز قلبی را قفل نکن وقتی کلیدش را نداری

همراز سکوت پر از فریادم

من برای دیدنت تو مشتاق ترین آفریده زمینم

خوب می دونی با تو از غمی گفتم که درمانش فقط خودت بودی

من از تو هیچی نمی خوام جز یه دل پاک که

باز هم مهربونی خدا رو اینقدر قشنگ واسم تصویر کنه

من بی توقع ترین خاطر خواه تو خواهم شد

من برای داشتن دل پاکت با تمام توان می جنگم 

با من حرف بزن برای شنیدن صدای تو هر چه شنیدنی است پس می زنم

 و با تو تا انتها می آیم

ببین چه کودکانه به شنیدن طنین کوتاهی از صدای تو قانعم

با من حرف بزن :

بگو کجای این روزگار پرتلاطم خرده های احساست جا مانده .
با من بگو کدامین دریای خشمگین بی مروت عمق نگاهت را از غم زمانه دزدید .
من برای رفتن آماده ام ...
من برای یافتن ذره ذره احساس تو بی تاب ترین قلب زمانه را دارم .
با من بگو از غم نگاهت با من حرف بزن
با من بگو از طنین حزن انگیز صدایت
با من بگو کدامین طوفان سهمگین قلب مهربانت را به تاراج برد
بگو چگونه از درد عشق در هم شکستی

نازنینم

با من بگو من برای شنیدنت  هر لحظه و هر جا مشتاقم
با من بگو کدامین نگاه نا مهربان دزد عمق شور انگیز چشمانت شد
با من بگو کدامین صدای بی رحم طنین پر ترحم صدایت را بر هم زد
من برای شنیدن تو بی صبرانه مشتاقم

با تو رویای گمشده ام را خواهم یافت

بیخود از شعشعه پرتو ذاتم کردند
باده از جام تجلی صفاتم دادند

چه مبارک سحری بود و چه فرخنده شبی
آن شب قدر که این تازه براتم دادند

هاتف آن روز به من مژده این دولت داد
که بدان جور و جفا صبر و ثباتم دادند

این همه شهد و شکر کز سخنم میریزد
اجر صبریست کزان شاخ نباتم دادند

فال قشنگی بود واسه شب قدر خیلی شوکه شدم...

دعام کنید...

  با تو از درد زمانه خواهم گفت
 من ا ز غم های نهفته خواهم گفت

 برای از تو گذشتن دیر است
با تو از گذشت  یک بهانه خواهم گفت

می نویسم با تو از دل و غم های دلم
من برایت شاعرانه از احساس خواهم گفت

من بریدم دل از این دیار بر روی تو دارم امید
از تو با این دل غم دیده سخن  هاخواهم گفت

دل من خسته و سرگردان است
ولی از عشق و فسانه با تو خواهم گفت

اگه حرفات واسم شیرینه اگه هر چی می خونم خسته نمی شم اگه هر روز میام و دوباره نوشته هات و می خونم واسه اینه که حرف دلمون یکیه شاید با هم خیلی فرق داشته باشیم حتی عشقمون و احساسمون اما حرف دلمون یکیه
من اگه چیزی رو باختم به خاطر غرور احمقانه ام بوده . عشقی که تو چنگم بود احساسی که فقط مال من بود  رو اونقدر آسون کنار زدم که نفهمیدم خودم هم درگیر احساسم هستم .
تو چی ...
تو چرا تنها موندی تو که سر شار از احساسی و لبریز ازمحبت چی شد که تنها شدی زمونه با تو چه کار کرد ؟

لبخند تلخ سرنوشت چگونه بر عشق تو سایه افکند
با کدامین سلاح عاشقانه شکستی؟

فکر میکنی من عاشق تر بودم یا تو؟!...

بهار را گم کرده ام کوچه ها هنوز هم خیس از باران سرد پاییزی است هنوز خش خش برگ ها زیر پاهایم گوش نواز است
باید از پاییز سفر کرد .بهار را خواهم یافت !

همدم تنها یی های همیشه بی درمانم بگو تا کجای این زمستان سرد تنها و برهنه باید رفت
تا دستان گرم تو امید بخش فردای پر از بیم من باشد
مگر می توان رفت اما تو را  در جستجو نبود مگر می شود خواست اما از تو تمنا نکرد
بزرگترین امید بخش دل های غمگین
بگو شکسته های قلبم را دوباره چگونه پیوند کنم
با کدامین نگاه مهربان در آمیزم و سر بر کدامین شانه تنها گذارم ؟

معبودم!

یگانه یار همیشگی قلب زخمی من !
بگو با من اینبار هم  می توان به رویایی ترین دیار عاشقانه سفر کرد
و با پرتو گرم بخشش تو از هیچ چیز نترسید...

چقدر دلم ميخواهد مرگ را پيش از انکه سر زده به خانه ام آيد دعوت کنم،و چقدر دلم ميخواهد گور را پيش از آنکه تبعيدگاهم شود منزلگاهم کنم، و چقدر دوست دارم به مردم بگويم من خدا را با آرزويي که کرده ام شنيده ام.من روز تولدم را با دستاني که چون گياه رو به آفتاب در رويش است از اسمان طلب کرده ام. من سپيدي مويم را دوست ندارم شايد به خاطر انکه در اين کوچه به سياهي عادت کرده ام !

‌

من خواهم رفت

براي رفتن جاني نمانده بود
غارت دل چه آسان و بي دغدغه از ياد رفت براي رفتن بهانه اي نمانده بود
و دزد روياي من چه معصومانه در دادگاه قلب خود تبرعه شد
آسمان چه نا جوانمردانه بهت سنگين نگاهم را به فراموشي سپرد
در نيمه راه عاشقي چه بي رحمانه تنها ماندم
فرياد پر طنين صدايم در كدامين تاريك سرزمين گم شد
وسعت بي بديل قلبم به كدامين گناه به تاراج رفت
من بودم
تنهايي
و غصه هاي بي پايان
ماتم و سوگ من در غم بي پناهي قلبي كه براي ابد سياه پوشيد
با كدامين فرياد معصومانه به ويرانه هاي دلم پر كشيدي كه نفرت و نفرين بزرگ قلبم قدرت محكوم كردن تو را نداشت
با كدامين نگاه عاشقانه قلبم را فريفتي كه مهلت انتقام نيافت
با كدامين الهام عاشقانه ويرانه هاي دلم را
پيوندي دوباره زدي
براي ماندن تو هر چه فرياد عاشقانه هست خواهم كشيد
براي داشتن تو تمام ويرانه هاي دل را دوباره خواهم ساخت
تنها دليل ماندنم
بي انتها ترين اميد رويا هاي تنهاييم
بگو :
مرا با خود تا انتهاي مهرباني خواهي برد
وبراي شكسته هاي دلم مرهمي دوباره خواهي شد
با تو هر چه هست زيبايي است